اهل دنیا به چهار گروه تقسیم می شوند :
گروه اول مردمی آرام و گوسفند صفت می باشند ، و هیچگونه تباهکاری نه به صورت زور و تظاهر و نه به صورت فریب و زیر پرده ، از آنها دیده نمی شود ، ولی تنها به این دلیل که عرضه اش را ندارند، اینها آرزویش را دارند ، اما قدرتش را ندارند .
گروه دوم هم آرزویش را دارند و هم همت و قدرت را ؛ دامن به کمر زده ، پول و ثروت گرد می آورند ، یا قدرت و حکومت به چنگ می آورند، و یا مقاماتی را اشغال می کنند و از هیچ فسادی کوتاهی نمی کنند .
گروه سوم گرگانی هستند در لباس گوسفند ، جو فروشانی هستند گندم نما ، اهل دنیا ، اما در سیمای اهل آخرت ، سر ها را به علامت قدس فرو می افکنند ؛ گامها را کوتاه بر می دارند ، جامه را بالا می زنند، در میان مردم آن چنان ظاهر می شوند که اعتماد ها را به خود جلب می کنند و مرجع امانات مردم قرار گیرند .
گروه چهارم در حسرت آقایی و ریاست به سر می برند و در آتش این آرزو می سوزند اما حقارت نفس ، آنان را خانه نشین کرده است و برای اینکه پرده روی این حقارت بکشند ، به لباس اهل زهد در می آیند .
منبع : سیری در نهج البلاغه شهید مرتضی مطهری
برچسب:
نویسنده: آرتین میرزاپور